logo dekleineschaal.nl
 
 
NS-trofobie
We hebben het toch maar weer eens geprobeerd, de NS. We hoorden zoveel positieve verhalen (van treinreizen die zonder problemen verliepen. Van geen -noemenswaardige- vertragingen, echte zitplaatsen, dat soort werk) dat we allang weer aan onszelf waren gaan twijfelen. Het zou wel incidenteel geweest zijn, een term die we tenslotte lang genoeg naar ons hoofd geslingerd hebben gekregen om een vaste plaats in het dagelijks taalgebruik te kunnen hebben verwerven. Er waren maatregelen genomen, er was materieel bijgekocht, afijn drogredenen genoeg om eens lekker een dagje te gaan treinen.

Aanvankelijk ging dat best weer aardig; er ws voldoende zitruimte, de trein ws op tijd, hij bleef geruime tijd zonder onderbrekingen en mededelingen (er zijn mensen die inmiddels angstig in elkaar duiken als ze op stations de gesampelde gongklanken horen, over een paar jaar schijnt dat een officieel syndroom te zijn) gestaag door oneindig laagland reizen, kortom een beetje klant bij de NS weet dat je dan in je handjes mag knijpen. En dat je dan bij Amersfoort bij de borden "voor: Rotterdam" en "achter: Den Haag" vervolgens twee treinstellen op de Rotterdamse helft krijgt waar Beverwijk en Den Haag op staan vermeld; ach, een kniesoor die daarop let.

Toen kwamen we in de buurt van Utrecht. Daar klonk reeds streng, met die merkwaardige vervorming die in deze tijd van dolby-surround en quadrophonisch geluidsgenot alleen nog in de oudste mobieltjes, gratis bij flacons shampoo meegeleverde plastic radiootjes n bij de Nederlandsche Spoorwegen zo kan snerpen:Vanwege een defecte goederentrein tussen Woerden en Utrecht is er gn treinverkeer meer mogelijk... Het klonk meteen zo gezellig definitief. Op Utrecht Centraal stond een massa mensen zich nekkramp te staren naar het wandvullende tijdschema wat hardnekkig reizen bleef aangeven die volgens de nu bijna zonder pauze pulserende mededelingen niet reisden.

Na een minuutje of tien besloten wij ons reisdoel alvast te informeren over -op zn minst- een verlate aankomst en ze voorzichtig voor te bereiden op het ozo dreigende uitblijven van onze komst. Mijn vriendin had nog geen verbinding of -alsof men helemaal niet onafgebroken de totale instorting van het landelijke spoorverkeer en in het bijzonder dat wat op het westen gericht was had gepredikt- hoorden we nu ineens dat het treinverkeer weer langzaam op gang zou komen... We waren nog geen kwartiertje verder.

De eerste mogelijkheid die we zagen was naar Den Haag over Gouda, dan konden we in Gouda wel weer overstappen naar Rotterdam. Voor de zekerheid vroegen we het nog even aan zo'n vriendelijke medewerkster die ons ver over, naast en achter ons kijkend toesnauwde dat Amsterdam ergens anders heen ging. Mooi, heel fijn ook, maar Rotterdam, nog eens, konden we dan mee en overstappen in...? Ja Gouda!

Ter hoogte van de kleurige spoordecoratie die een spoedige aankomst op Gouda Centraal aankondigt klinkt met een angstige aarzeling een mededeling dat we, wegens technische omstandigheden, niet in Gouda kunnen stoppen.... Zoetermeer...wordt ....de eerste... waarna we met tranen in onze ogen, plat tegen het koude raam gedrukt, het station, nog bespringbaar langzaam aan ons voorbij zien schuiven...

In Zoetermeer aangekomen duurt het inderdaad niet zo lang voor de trein terug naar Gouda zich aandient. Een dame op leeftijd vertelt dat ze vanochtend in een opwelling had afgesproken bij haar dochter te gaan lunchen maar dat ze nu zo halverwege de middag toch wel een beetje trek begint te krijgen. We hebben de trein nog niet verlaten of het galmt over het perron: "De intercity naar Rotterdam van .... rijdt niet". Aan de overkant van het perron staat een trein richting Enschede, de verleiding is enorm, we kijken elkaar aan... Dan klinkt er wr een mededeling: de vrige intercity richting Rotterdam rijdt wl, niet meer met vertraging want daar doen we niet meer aan, klinkt te negatief of zo, maar hij vertrekt gewoon binnen 10 minuten (wat dan weer wel ongeveer 40 minuten later is dan op alle borden en in de dienstregeling). We doen het nog n keer, we sprokkelen dat ne station erbij. Dit met kunnen. En het kan.

We zijn nt geen uur te laat op een kinderfeestje waar we na een uurtje of anderhalf weer weg kunnen. De volgende keer dat we gebruik maken van de NS kan niemand het ons toch kwalijk nemen dat we ons vooraf laten vollopen, een briefje met bestemming, een vriendelijk verzoek ons er daar uit te zetten en het ultradure kaartje op de revers te spelden en gewoon in een willekeurig treinstel te gaan zitten. Wie weet. De kans dat we op tijd aankomen waar we willen zijn lijkt -statistisch- nog niet zo klein.

 

 

 

Rare wereld

De beurs houdt huis

NS-trofobie

Openbarend vervoer

Herhaling

Vrijheid van meningsuiting