logo dekleineschaal.nl

Rare wereld
Stel u wilt gaan wandelen. Een bos, een hei, een strand, een duingebeuren. Niets vermoedend trekt u uw wandelschoenen aan (bepaal van te voren afstand, terrein, zie de weersvoorspellingen en weeg uzelve, teneinde het juiste schoeisel te kunnen bepalen).
Daar staat u, aan de rand van het bos. De veiligste weg en -neemt u van mij aan- de meest recreatieve is een wandeling aan de hand van de gekleurde paaltjes. Doe het, het bespaart u. Denk niet dat u het avontuur zult missen; u bènt reeds in Nederland. Wat niet is, zal niet zijn...

Als u dan toch halstarrig buiten de gebaande paden gaat, zullen u de schellen van de ogen vallen. Dan blijkt het vaderlandsche bos te bestaan uit niets dan een bijzonder vaardig ingericht landschappelijk decor. U ziet telkens een mooi en -naar u aanneemt- boeiend stuk groen. U vermoedt zelfs enige diepte. Tot u -plotseling- in die diepte, niet eens zover bij u vandaan, een paard voorbij ziet klossen. Wat zeg ik, één paard; een voltallige manege van te grote meisjes op iets te kleine paardjes kruipt u, de rijlaarzen vermoeid slepend door het zand, voorbij.

Zij zijn nog niet uit beeld of, daar, net een ietsje meer naar achteren, in uw zojuist nog ongerepte uitzicht, razen achtentwintig bejaarde heren, felgekleurd strak in zedenbedervend dunne wielrennerskleding, met een modieus plastic verlengd vergiet op de grijze dan wel kalende schedels (schijnt iets tegen Alzheimers' te zijn) in hoog tempo en hoorbaar hijgend van rechts naar links door uw blikveld. Terwijl de felle kleuren nog op uw netvliezen nabranden hoort u achter u aanzwellend gezoem. Een paar stappen terug leren u dat er zich daar een asfaltpad bevindt, waarover op het moment een colonne mensen-met-lichamelijke-uitdagingen (ook politieke correctheid probeert met bovenmenselijke kracht met zijn tijd mee te gaan) in custom-made rolmobielen de min of meer vrije natuur te lijf gaat.

Niets van dit alles ontmoedigt u; u bent niet alleen een buitenmensch maar ook best een sociaal dier, dus u vervolgt uw blauwe route (5,3 km). Rechts van u kraakt het struikgewas onrustbarend. U weet net op tijd de pas in te houden voor de nu ineens zichtbare kruising met het modderige paadje. Ach, nu begrijpt u ook dat kleine cryptische witte bordje, dat naast uw eigen zo vertrouwde blauwe paaltje staat; hier dient men rekening te houden met hen die zich te fiets door metersdiepe baggerlagen en dwars door onverhoeds opgroeiend struikgewas weten heen te ploegen, de ATB-rijders. Het zijn er maar drie ziet u over uw schouder als u zich terugdraait naar uw eigen pad.

Au. U blijkt u vanaf 1.70 m hoogte door de ballonvaartroute te begeven (de rode vlaggetjes-route van 7,2 km), daar had u op bedacht moeten wezen. En het landschap is hier in het noorden nog wel zo overzichtelijk plat. Links van u passeren de masten van wat zo op het oog een groep zeeverkenners lijkt. Uw pad voert u over een bruggetje waarvandaan u dit vermoeden kunt bevestigen. Eenmaal aan de overzijde (loefzijde-route) steekt u eerst even goed uitkijkend het skatepad over (skaters dragen bijna allemaal een te luid spelende mp3-speler, naast het feit dat u niet wilt generaliseren wilt u toch ook niet graag aangereden worden) en daarna het gezellige oudhollandsche velocipède-weggetje. U hoort uzelf nog denken: hopen dat ze die nergens laten kruisen met de ballonvaartroutes. Terwijl u even inhoudt voor de huifkarkaravaan (gele route 2,5 km ± 1 dagdeel) en de kamelenroute (met gevoel voor humor aangegeven met uitholling overdwars-borden) ziet u in de verte de polsstokhoogspringers aan de rand van het bos de -zo te zien- witte route (4,7m hoog) doen.

U begint steeds beter te begrijpen wat de vereniging Natuurbescherming allemaal wel niet doet. Anders zouden er toch maar mooi ongelukken gebeuren.
De laatste loodjes nog. Er valt u, hé, een stoplicht op. Dit blijkt te staan op een kruising tussen het pad voor de honden, lichtgewicht (lichtbruin, tot 500gr. excrementen) en dat van de honden zwaardergewicht (donkerbruin, >500gr. Schepjes en plastic zakjes in de automaten bij de parkeerplaatsen).

Mooi toch, die natuur, verzucht u nog maar eens en bukt u voor het koorddanspad. De daarachter gesitueerde survivalroute is het laatste wat u nog scheidt van het wild-trainings-centrum waar de beide reeën en een tiental hazen, en, sinds vorige week, las u in het plaatselijke nieuws, helaas nog maar drie eekhoorns, zo goed mogelijk getraind worden in omgaan met het verkeer.
Was het thuis in de stad maar zo goed geregeld, denkt u weleens, terwijl u geheel verfrist terugrijdt.



 

 

 

Rare wereld

De beurs houdt huis

NS-trofobie

Openbarend vervoer

Herhaling

Vrijheid van meningsuiting